Dłuuuugi dzień

Dygresja

Tytuł nawiązuje do mojej ostatniej podróży do Czech, która była jednocześnie wieczorem kawalerskim mojego (już obecnego) szwagra. Hymnem naszej podróży była piosenka „Długa noc” Heleny Vondraćkovej i tak mi się skojarzyło.

Koniec dygresji

A skojarzyło mi się, bo dzień był rzeczywiście długi. Trzeba było nadrobić dzień oczekiwania na nowe auto, podczas którego zwiedziliśmy jedynie Bucharę. Plan pierwotny też przewidywał Bucharę, ale z dalszą drogą do Chiwy, i tam nocleg. A z Buchary do Chiwy jest jakieś 6h drogi, z Nawoju, gdzie spaliśmy – 7,5h, więc takie było nasze opóźnienie względem pierwotnego planu. Wyruszyliśmy więc jak najwcześniej rano, nadrobiliśmy trochę czasu (droga A380 łącząca Bucharę z Urgenczem jest na przeważającym odcinku świetnej jakości) i już koło 14 zameldowaliśmy się w Chiwie. Zabytków Chiwy szczegółowo opisywać nie będę – miasto starożytne, ale odbudowane do wyobrażonej postaci, jaką mogło mieć w XIX w. Większość zabytków pochodzi z tego okresu, kiedy Chiwa była już pod kontrolą Imperium Rosyjskiego. Starówka jest odnowiona pięknie, wręcz idealnie, i jasne jest, że Chiwa nigdy tak idealnie nie wyglądała. Ale gwoli ścisłości, krakowska starówka (i tysiące innych zabytków na świecie) też nigdy nie miała takiej postaci, w jakiej ją widzimy obecnie. Trudno więc winić Uzbeków, że odrestaurowali (a po części stworzyli) miasto, które może służyć za ilustracje do „Baśni tysiąca i jednej nocy”. Chiwa była kiedyś bardzo ważnym punktem Jedwabnego Szlaku i miejscem, gdzie odpoczywano przed wyruszeniem na pustynie Persji. Była też centrum medycyny, a muzeum medycyny w jednej z madras jest chyba najciekawszym punktem zwiedzania miasta.

Obeszliśmy w sumie niewielką starówkę Chiwy wzdłuż i wszerz, zjedliśmy obiad i zastanawialiśmy się, co robić dalej. Była 17.30, mogliśmy zostać w Chiwie lub wracać do Buchary, w której mieliśmy być koło 23.30. Czasem mam wrażenie, że się starzeję i wybieram rozwiązania łatwiejsze, ale tym razem poszliśmy drogą Indiany Jonesa i kopsnęliśmy się w podróż powrotną. Mimo przygód (tankowanie zajęło mi z 20 minut, bo skończyło się paliwo i dystrybutor naliczył mi sporo więcej, niż miała pojemność baku; trzeba było trochę odkręcać) udało się dojechać do hotelu już o 23.00. I to pomimo denerwującego zwyczaju uzbeckiej policji, która na pustej drodze po prostu zatrzymuje auta, po czym nie robi nic. Kierowca ma za zadanie odczekać tak z 30 sekund i sobie jechać dalej. Na początku strasznie mnie to dziwiło i pytałem policjantów, czy mogę jechać. Potem się przyzwyczaiłem i robiłem jak inni.

Podsumowując – trochę poświęcenia i 11h za kółkiem sprawiło, że nadrobiliśmy stracony na wymianę auta czas. Jeszcze Stock nie taki wapniak i Stock Team potrafi! (tak przy okazji, w samotnych podróżach jestem w stanie robić luzem takie przebiegi, ale z rodziną to co innego – potwierdzi to każdy, kto rodzinę ma).

Zdjęcia (12)

Komentarze (0)