Buchara

Mam czasami wrażenie, że wraz z postępem się trochę uwsteczniam. Plan na Uzbekistan uwzględniał zwiedzanie wszystkiego z użyciem wynajętego auta, a dzisiaj z powodu problemów z tablicą takowego nie mieliśmy. Myślałem, żeby zrobić dzień lenia i siedzieć sobie w hotelu (ku wielkiej radości dzieci), ale ostatecznie zwyciężył pragmatyzm. Zainstalowałem sobie popularną tu aplikację Yandex Go i za 300 tys. somów (około 100 zł) załatwiłem nam transport w jedną stronę do Buchary.

Buchara to perła Jedwabnego Szlaku, świetnie opisana przez wielu znamienitych geoblogowiczów, w tym całkiem niedawno doskonale przez Migot. Nie mam chęci ani weny na powtarzanie tych opisów, więc skupię się tylko na generalnym wrażeniu z tego miasta. Buchara ma wspaniałe zabytki, nieco rozrzucone po całym mieście – obejrzenie na piechotę wszystkich w centrum zajęło nam jakieś 3 godziny. Pomiędzy nimi znajduje się całkiem zwyczajna starówka, a poza nią zwyczajne, postsowieckie dzielnice. Trochę mnie to denerwuje w postsowieckiej Azji – to wszystko nie jest ani ładne (jak starówki europejskie), ani autentyczne (jak starówki miast arabskich).

Samo miasto jednak się broni, niektóre zabytki są naprawdę wyjątkowe. Dla mnie perełką, obok oczywistości typu meczet Kalon, był malutki, ale nietypowy meczet Baland, oraz medresa Chor Minor. Turystów było sporo, wszak miasto jest numerem dwa na uzbekistańskim szlaku turystycznym, ale bez przesady. Niestety ceny u sprzedawców pamiątek uwzględniały turystyczność – kupiliśmy tylko album po polsku od sprzedawcy, który znał na pamięć wszystkich pierwszych sekretarzy PZPR i wiedział sporo o historii Polski.

Na szczęście późnym wieczorem laweciarz przywiózł nam auto zastępcze. Cała sytuacja trochę nam skomplikowała plany, więc jutro może czekać nas bardzo długi dzień.

Zdjęcia (18)

Komentarze (0)