Mniej znane koreańskie perełki

Wczoraj zdarzyła się nam zabawna historia. Poszliśmy do restauracji chcąc wziąć coś na ząb. Restauracja była z grillem – takim indywidualnym przy każdym stoliku, gdzie kucharz przy tobie grillował zamówione danie. Nie miałem ochoty na mięso, ale zobaczyłem coś takiego, czego koniecznie chciałem spróbować. Danie nazywało się po angielsku: seagull meat czyli w dosłownym tłumaczeniu mięso mewy.

Mewy to ja jeszcze kurde nie jadłem!

Nawet nigdy nie widziałem w menu!

No to, oczywiście, zamawiamy!

Przyszło to mięso mewy, ale jakieś podejrzane. Żeby mewa miała tak długi kawałek mięśnia, musiałaby być wielkości albatrosa. W dodatku smakowało to jakoś dziwnie świńsko.

Dobrze podejrzewaliśmy. Nie było to żadne mięso mewy, ale mięso z wieprzowej przepony, czyli po polsku część mostka. Koreańska nazwa tegoż mięsa to garomaksal, co ewaluowało go galmaegisal. A że galmaegi to po koreańsku mewa, wyszło z tego mięso mewy. Rzecz jest znana w Korei, ale ja przygotowując się do podróży nie zwykłem przykładać większej wagi do kuchni, więc o tym niuansie dowiedziałem się empirycznie.

_____

Po tej małej dygresji wracam do właściwej relacji. Dzień miał być zupełnie luźny, ale jakoś tak się złożyło, że po kolacji znów wróciliśmy do hotelowego pokoju koło 20.00. Całe szczęście wróciliśmy usatysfakcjonowani, bo z pięciu zwiedzonych dzisiaj miejsc trzy były naprawdę dobre, a dwa kolejne co najmniej dobre.

Zaczęliśmy od zwiedzania wpisanych na liste UNESCO Gaya Tumuli, albo po naszemu Tumulusów Gaya. Nie miałem wielkich oczekiwań wobec tego miejsca, ale przyjemnie się zawiodłem. Na listę wpisanych jest 7 zbiorów grobowców, nieoczekiwanie odwiedziliśmy chyba najlepszy i najbardziej ikoniczny z nich wszystkich, położony nieopodal Daegu Goryeong Deagaya.

Tumulusy to po prostu grobowce w formie wzgórz, po polsku nazwalibyśmy je kurhanami. Te z Goryeong służyły jako miejsca pochówku królów i królowych Gaya, istniejącego pomiędzy I a VI w. n.e. Grobowce z Goryeong w porannym słońcu wyglądały jak młode kobiece piersi. Niech każdy sobie sam odpowie, czy taka estetyka mu odpowiada – ja nie mam nic przeciwko :) W Goryeong znajduje się obszerne muzeum królestwa Gaya oraz jeden całkowicie oryginalny grobowiec przykryty kopułą i zamieniony w muzeum. Można się wiele dowiedzieć jak grobowce były konstruowane i jak okrutni byli władcy Gaya – na każdego nieboszczyka przypadało kilkudziesięciu pogrzebanych żywcem, prawdopodobnie sług. W jaki sposób słudzy zostali tam ułożeni w pozycjach pogrzebowych i nie wyrywali się – tego nie wytłumaczono.

Miejscem numer dwa dnia dzisiejszego było Getbol czyli koreańskie watty (tak, to jest polskie słowo oznaczające równie pływowe, czyli miejsca, które podczas odpływu są suche, a podczas przypływu zakryte morzem). Getbole w Korei są ostoją wszelakiego ptactwa i o tym głównie jest ten wpis na listę UNESCO. Na zwiedzanie getboli wybraliśmy najbardziej reprezentacyjny przykład, którym jest Rezerwat Suncheon tudzież z angielska Suncheon Bay Wetland Reserve. Po zapłaceniu zaporowej jak na Koreę kwoty 10 tys. wonów na osobę (czyli jakieś 30 zł)* udaliśmy się na spacer celem obserwacji ptaków. Niewiele z tego widać na zdjęciach, ale spacer był bardzo udany. Suncheon jest bardzo dobrze przygotowany do przyjmowania turystów, jest wiele ścieżek, punktów widokowych zaopatrzonych w darmowe lornety itd. Zatrzymaliśmy się przy jednym z punktów, aby obejrzeć dziwnie głośne pole… kapusty?… aby przekonać się, że to nie kapusta, tylko setki ogromnych ptaszorów zgromadzonych w jednym miejscu. Świetna sprawa!

Dalej było nie gorzej, bo udaliśmy się do ufortyfikowanej wioski Naganeupseung. Wioska przypomina nieco te widziane dwa dni wcześniej Hahoe i Yangong, ale odróżnia ją to, że jest otoczona całkiem pokaźnymi murami obronnymi, broniącymi ją przed japońskimi piratami. Wioska zachowała swoją XIX-wieczną zabudowę z kamienno-glinianymi domami krytymi strzechą i wygląda naprawdę malowniczo. Tak, jak w Hahoe, większość domostw jest ciągle używana, i można je podziwiać tylko zza płotu.

Miejsce numer 4 było związane z dinozaurami. A konkretnie z ich jajami oraz kośćmi, bo takie odkryto w Bibong, na południowym wybrzeżu kraju. Bibong było całkowicie opuszczone, nie było tam nikogo oprócz nas, ale wykopane skamieniałe jaja można było podziwiać w gablotach dostępnych dla każdego.

Creme de la creme dzisiejszego dnia było ostatnie miejsce, wpisane na listę informacyjną UNESCO Kamienne pagody i posągi Buddy w Hwasun Unjusa. Zajechaliśmy tam jako ostatni turyści, 30 minut przed zamknięciem świątyń w kompleksie, ale nie o świątynie w tym miejscu chodzi. Hwasun Unjusa jest znane z kilkudziesięciu kamiennych pagód i posągów Buddy, rozsianych po całym kompleksie świątynnym. Tych zamknąć się nie da i mogliśmy swobodnie je podziwiać aż do zmierzchu. To jedyne takie miejsce w całej Korei i doprawdy nie wiem, jak jeszcze nie znalazło się na liście UNESCO. Podobno Korea chce je wpisać w okolicach 2031 r.

W Hwasun Unjusa było widać, że po dwóch dniach słabej pogody fortuna się odwróciła i w pełni doceniliśmy wspaniałą słoneczną koreańską jesień. Pagody w wielokolorowej jesieni wyglądały przecudnie. A jak dodać jeszcze kota (moje ukłony w stronę geoblogowych kociar)… no to sami zobaczcie :)


* jak można kwotę 30 zł na osobę uznać za zaporową w takim kraju jak Korea? Zgadza się, kwota jest śmieszna, ale większość turystycznych atrakcji w Korei jest albo darmowa, albo wymaga opłat rzędu 1 do 3 tys. wonów, czyli od 3 do 10 zł.

Zdjęcia (22)

Komentarze (3)