Jest Eswatini!

Spaliśmy w Burgersfort, wstaliśmy wcześnie rano, mieliśmy więc sporo czasu na zwiedzanie. Rozpoczęliśmy od niezwykle malowniczej drogi łączącej miasteczko Barberton z granicą z Eswatini. Droga wiedzie przez najstarsze, sięgające 3,6 mld lat, formacje górskie na ziemi i wraz z okolicą została wpisana na listę UNESCO. Całość byłaby trudna do uchwycenia dla laika, stąd też co kilka kilometrów umieszczono punkty edukacyjne, objaśniające elementy krajobrazu, geologiczną historię obszaru czy poszczególne skały.

Droga kończy się na przejściu granicznym Josefsdal-Bulembu, które przekroczyliśmy. Wprawdzie pogranicznik po stronie RPA ostrzegał, że z uwagi na ulewy droga po stronie Eswatini może nie być przejezdna, ale postanowiłem spróbować.

Po stronie Eswatini jednak zwątpiłem, bo obsługa pokazała nam zdjęcie z aktualnym stanem drogi – błoto po pachy, praktycznie nieprzejezdne bez 4x4. Okazało się, że od paru dni nikt tamtędy nie jechał samochodem innym niż terenowy. Postanowiliśmy zawrócić i drogą wzdłuż granicy dostać się do głównego przejścia granicznego RPA z Eswatini, tuż koło stolicy Mbabane. I tamta droga była pod koniec pełna głębokich błotnych kolein tak, że autentycznie bałem się zawieszenia. Na szczęście przejechałem i to były nasze ostatnie przygody ze złymi drogami w tej podróży.

Granica była jeszcze bardziej bezproblemowa niż ta w górach. Ruch był spory, ale o ile w górach robili zdjęcia i pobierali odciski palców, tutaj tylko wbijali szybko pieczątki i cześć.

Na Eswatini nie bardzo miałem pomysł inny niż zaliczenie kraju. Z braku lepszego pomysłu pojechaliśmy do jedynego miejsca z listy informacyjnej UNESCO w tym kraju, tj. kopalni Ngwenya. Ngwenya szczyci się tym, że jest być może najstarszą kopalnią żelaza na całym świecie, tak przynajmniej orzekli niektórzy zachodni naukowcy. Żelazo wydobywano tu już ponoć 43 tys. lat temu, wydobywano je też w XX, a nawet XXI w. Ruda z Ngwenya jest bardzo wysokiej jakości, ale wydobycie nastręcza innych trudności, m.in. zanieczyszczenia wody pitnej dla stolicy kraju.

Ngwenya nie jest topową atrakcją kraju, ale jakiś potencjał turystyczny ma. Podjechaliśmy pod szlaban, gdzie siedział przewodnik-strażnik, który przesiadł się do naszego auta i pokazał najważniejsze punkty, m.in. jaskinię, w której wydobywano rudę i spektakularne punkty widokowe na odkrywkę z XX w. Wycieczka była bardzo przyjemna, wymagała też trochę wysiłku fizycznego, co dobrze nam zrobiło.

Z Ngwenya pojechaliśmy jeszcze do tzw. wioski kulturowej Eswatini, tuż obok nieformalnej stolicy kraju Lobamby, gdzie rezyduje król i fasadowy parlament. Tam uraczono nas pokazem ludowych tańców (na mój gust trochę zbyt głośny i za długi) i wycieczką z przewodnikiem po modelowej wiosce. Ta druga część wypadła zdecydowanie ciekawiej. Wioska jest oddalona o kilka kilometrów od wysokiej góry nazywanej Execution Rock, która rzeczywiście służyła jako miejsce egzekucji skazanych za najcięższe przestępstwa.

Po wycieczce pojechaliśmy głęboko na południe, gdzie mieliśmy nocleg. Kraj wydał się nam całkiem przyjemny i całkiem rozwinięty – nie ustępował specjalnie bogatemu RPA. Do niedawna Eswatini było jedynym krajem na świecie, w którym średnia długość życia kobiet była niższa niż mężczyzn. Wszystko przez epidemię AIDS – wirusem HIV miała być zarażona ponad połowa populacji. Dzisiaj na szczęście nosicielstwo wirusa HIV przy odpowiednim leczeniu nie jest już śmiertelne i może nigdy nie przekształcić się w AIDS.

Zdjęcia (11)

Komentarze (0)