Ostatni dzień i podsumowanie

Dziś był nasz ostatni dzień w Korei i miał to być dzień, jak na nas, dość luźny. Wyjechaliśmy o 8.30 i mieliśmy do zobaczenia tylko jedno miejsce z listy UNESCO i jedno z listy informacyjnej. To UNESCO zwie się Miejsca historyczne dynastii Baekje i jest niby jednym wpisem, ale zawierającym w sobie 8 różnych lokalizacji. Baekje to jedno z trzech królestw Korei, istniejące od I w. p.n.e. do VII w. n.e. Wpis obejmuje pozostałości dawnych pałaców, pagody, posągi Buddy (w tym bliźniaczy położony dziś na środku terenów rolniczych), grobowce i twierdze. Zwiedziliśmy wszystkie lokalizacje i zaskoczyło nas, że niemal wszędzie można było odwiedzić obszerne (i całkowicie darmowe, poza jednym) muzea. Korea naprawdę bardzo dobrze dba o swoje dziedzictwo kulturowe.

Dla porządku dodam, że ostatnim widzianym miejscem była wioska Oeam z oryginalnym układem ulic i XIX-wiecznymi domostwami. Fajne, ale to już czwarta wioska tego typu, więc wielkiego wrażenia na nas nie zrobiła.

Przez to, że zamiast dwóch odwiedziliśmy de facto 10 miejsc, zameldowaliśmy się w hotelu po 20. Taki to luźny dzień…

_______

Czas na małe podsumowanie Korei. Kraj jest bardzo przyjemny do podróżowania, szczególnie, gdy dysponujemy własnym samochodem. Atrakcje są dostępne, bardo dobrze przygotowane pod turystów, w dodatku kosztują nic lub bardzo niewiele. W ogóle Korea to kraj raczej tani – przyzwoity nocleg można było znaleźć za 150 zł na dwie osoby, paliwo kosztuje niecałe 6 zł, atrakcje kosztujące 10 zł od osoby to już drożyzna. Objeżdżając cały kraj zapłaciłem za autostrady jakieś 180 zł, a więc też nie majątek. W świetle powyższego stosunkowo drogie są posiłki. Owszem, można się najeść za jakieś 8k wonów (25 zł), ale sensowne danie to już wydatek rzędu 50 zł wzwyż. Ciągle nie jest to tragedia, ale w stosunku do typowych turystycznych wydatków dość drogo.

Na osobną kwestię zasługuje opis jazdy samochodem. Jeździło mi się bardzo dobrze, bo Koreańczycy to wyjątkowo spokojny naród za kółkiem. Bo i jeździ się tu wyjątkowo spokojnie – maksymalny limit prędkości na autostradach to 110 km/h, poza autostradami 80 km/h, ale często dużo mniej. Fotoradarów jest zatrzęsienie, choć jestem pewien, że niektóre były puste. Korea ma fajny system oznaczający drogi zjazdowe na niebiesko, zielono i różowo – przydało się to w nawigacji, bo mówi, którego koloru pas wybrać.

W Korei nie działa Google Maps, trzeba używać albo Maps.me albo ichniejszej aplikacji Kakao lub Naver. Używałem Navera i było to doświadczenie, które trzeba opisać.

Naver to nawigacja, która nie pozwala ci o sobie zapomnieć. Zgłasza wszystkie fotoradary, liczy średnią prędkość na odcinkowym pomiarze, przypomina o dzikich zwierzętach i progach zwalniajacych. Ogólnie rzecz biorąc odzywa się średnio co 30 sekund. Jeśli jedziesz za szybko przed fotoradarem, świeci na czerwono i wydaje głośne dźwięki, a po przejechaniu fotoradaru wydaje dźwięk przypominający zaliczenie checkpointu w jakiejś grze. Przypomina, że to już ostatnie miejsce obsługi pasażerów przed zjazdem z autostrady. Ma też wady – jak zrobisz literówkę, nie znajdzie twojego celu podróży. Ale ogólnie doświadczenie pozytywne.

To już koniec kompaktowej relacji z Korei. Następne relacje szykuję na początku roku, więc niedługo będziecie czekać na kolejną. A tymczasem dziękuję wszystkim komentującym i teamowi Geobloga, który te komentarze przywrócił!



PS Przed wyjazdem zapytałem Chata GPT, aby ułożył mi 5-dniową samochodową podróż po Korei obejmującej wszystkie miejsca z listy UNESCO za wyjątkiem widzianych wcześniej Changdeokgung, Hwaseong oraz wyspy Czedżu.

Chat odpowiedział, że to niemożliwe i wyrzucił chyba 2 lub 3 miejsca z planu.

LOL

Nie tylko zobaczyliśmy te wszystkie miejsca, ale dołożyliśmy do tego jakieś 7 wpisów z listy informacyjnej. Pozostawię to bez komentarza.

Zdjęcia (10)

Komentarze (3)