Tym razem świętowanie u Kasi

Miałem zrobić wpis jeszcze w niedzielę, ale byłem tak zmęczony, że nie dałem rady. A więc piszę go w poniedziałek o 4 rano wiedząc, że w Polsce jest jeszcze 20.00. Jet lag nas oczywiście dopadł, ale mam na niego sposób, który polecam. A ten sposób to ekstremalne zmęczenie – trzeba się tak zmachać, żeby niezależnie od strefy czasowej zasnąć o normalnej porze w nowym kraju. Tak było i tym razem – wylecieliśmy o 11.50 z Warszawy, przybywając do Seulu o 7 rano, a więc na początek nowego dnia, kiedy w Polsce była już 23.00. A więc zamiast spać podczas dnia w Korei i nocy w Polsce intensywnie zwiedzaliśmy, aby pójść spać o 20.00 czasu lokalnego. Zasnąłem momentalnie, wstałem po 3.00 rano i mam nadzieję, że już się przestawiliśmy.

Swoją drogą, lecieliśmy lotem długodystansowym naszego narodowego przewoźnika PLL LOT pierwszy raz od… maja 2011 r., kiedy wracaliśmy z Wietnamu. Z lotu mam lekko mieszane uczucia, ale z jednoznaczną przewagą pozytywnych. Minusem były dość wąskie fotele i mało przestrzeni na nogi, plusem postawa personelu oraz bardzo smaczny obiad. Bardzo rzadko komplementuję jedzenie w samolocie, ale tutaj należy się LOT piątka z plusem. No i miło jest dolecieć gdzieś daleko bez konieczności przesiadania się.

A więc wysiedliśmy, wypożyczyliśmy auto i rozpoczęliśmy zwiedzanie. Na pierwszy dzień zaplanowałem mocno intensywny program, który miał się zacząć oczywiście od miejsca z listy UNESCO. Zapowiedziałem żonie, że w tej podróży będzie świętować swoje 500. miejsce z listy, ale jeszcze w samolocie policzyłem je jeszcze raz, doliczając dodane w tym roku. I co? I klops! Okazało się, że swoje miejsce nr 500 osiągnęła na początku października w Albanii, a konkretnie w Butrincie. A więc Kasia rozpoczyna kolejną pięćsetkę. Przy okazji – Kasia jest trzecią Polką, która osiągnęła 500 miejsc z listy. Drugą jest znana z Geobloga Jekatherine, a pierwszą prawdopodobnie żona lub partnerka podróżnika, który obecnie okupuje pierwsze miejsce w kategorii męskiej i któremu depczę po piętach, aby go z najwyższego stopnia podium strącić.

Rozpoczęliśmy zwiedzanie od dolmenów Ganghwa. Dolmeny to prehistoryczne budowle grobowe, doskonale znane podróżnikom z Europy – można je spotkać niemal w całej Europie Zachodniej i Północnej, a jeden z nich – dolmeny z Antequery w Hiszpanii – były moim ostatnim miejscem z listy UNESCO w tym kraju. Czego nie wiedziałem, to to, że około 40% wszystkich dolmenów jest zlokalizowanych nie w Szkocji czy Irlandii, ale właśnie na Półwyspie Koreańskim. Wśród nich kilka grup wybrano do wpisania na listę UNESCO, a najbardziej prominentną są te na wyspie Ganghwa. Dolmeny są dobrze zachowane, choć przez przeoczenie nie dojechaliśmy do największego z nich. Nic nie szkodzi, przykłady, które widzieliśmy, są reprezentatywne i fotogeniczne. Przy okazji – będąc na Ganghwa zbliżyliśmy się na jakieś 2-3 km do strefy zdemilitaryzowanej z Koreą Północną. Minęliśmy po drodze ze dwie puste strażnice, ale poza tym nie widać tam obecności wojska i wielkiej militaryzacji.

Z Ganghwa udaliśmy się do ruin świątyni Hoeamsa, powstałej już w XIV w. i służącej za główny ośrodek propagowania buddyzmu Zen w Korei. Świątynia została opuszczona już w XVI w., ale fundamenty budynków, kilka stup i innych elementów pozostało w dobrym stanie do dziś. Hoeamsa jest kandydatem na listę UNESCO na 2029 r.

Kolejnym miejscem były piękne Grobowce Dynastii Joseon. Dynastia Joseon rządziła Koreą przez ponad 500 lat, a więc zostawiła po sobie rozlicznych królów i królowe. Aż 18 skupisk grobowców wpisano na listę UNESCO, my wybraliśmy jeden z bardziej spektakularnych, tj. Gwangneung z dziewięcioma okazałymi grobowcami. Co ciekawe, z powodów, których jeszcze nie znam, wszystkie atrakcje wczoraj dnia były darmowe, musieliśmy zapłacić tylko za parking. Mimo wszystko opłata 1000 wonów (jakieś 3 zł) jest raczej śmieszna. Grobowce są budowane w zróżnicowanych stylach, choć przeważnie są to bardzo okazałe kopce ziemi z rzeźbami na szczycie. Niestety, przynajmniej te z Gwangneung można było podziwiać tylko z daleka, co jest rozczarowujące – miejsce aż prosi się o punkt widokowy, aby można było je oglądać z góry. Miejsce jest bardzo popularne, a w malowniczym jesiennym krajobrazie podczas weekendu było napakowane spacerowiczami.

Następnie udaliśmy się do samego centrum Seulu, mimo weekendu zakorkowanego niemiłosiernie. W Seulu już kiedyś byliśmy – w 2012 r. zwiedziliśmy pałac Changdeokgung, co pokrótce opisywałem tutaj. Nie zdawałem sobie wtedy sprawy, że nieopodal pałacu jest wpisany na listę chram Jongmyo. Bardzo chciałem zobaczyć Jongmyo w weekend, bo tylko wtedy można tam wchodzić bez przewodnika (a z przewodnikiem w języku angielskim są tylko 3 wizyty dziennie). Jongmyo zostało wybudowane na rozkaz Taejo, pierwszego władcy Korei z dynastii Joseon, i wkrótce stało się najważniejszym sanktuarium konfucjańskim w kraju. W Jongmyo czczono duchy zmarłych królów Joseon, a chram pozostaje miejscem kultu do dziś.

Na zakończenie i dobicie pojechaliśmy do fortecy Namhansanseong, służącej dynastii Joseon jako „awaryjna stolica”, kiedy ta podstawowa w Seulu była zagrożona. Namhansanseong to gigantyczny kompleks i żeby obejść całe mury obronne oraz inne miejsca potrzeba by było całego dnia. My dotarliśmy tam koło 16.30, kiedy już się ściemniało, więc skupiliśmy się na muzeum i okolicach tymczasowego pałacu królewskiego. Okolica jest przepiękna, liczba turystów po południu już trochę się zmniejszyła, choć biorąc pod uwagę pogodę (6 stopni i siąpiący deszcz) i tak były tam tłumy.

Zdjęcia (18)

Komentarze (5)